Rys historyczny:

Podobnie jak w przypadku innych terrierów irlandzkich, uważa się, że kerry blue terrier występuje w Wielkiej Brytanii od stuleci, jednakże z powodu jego skromnych początków jako psa na szczury oraz wszechstronnego psa zagrodowego, niewiele można znaleźć informacji o tej rasie sprzed naszego wieku. Pierwsza możliwa do przyjęcia wzmianka w literaturze pochodzi z 1847 roku; autor opisuje psa maści niebieskawo-ciemnoszarej, poznaczonego ciemniejszymi plamkami i łatkami, często z podpalaniem na kufie i łapach. Podobno ów czarnoniebieski irlandzki terrier przeważał w hrabstwie Kerry, alehodowano go również  w innych hrabstwach.
Po raz pierwszy kerry blue pojawił się na wystawach w 1913 r., a w 1920 r. powstał Dublin Blue Terrier Club (Dubliński Klub Blue Terriera). Kerry blue zaczął cieszyć się wielką popularnością wśród irlandzkich patriotów jako rodzaj maskotki w takim tempie, że w krótkim czasie powstały w sumie cztery kluby promujące tę rasę. 

Pomiędzy 1922 a 1924 rokiem owe kluby zorganizowały nie mniej niż sześć wystaw i sześć prób polowych. Kiedy na rasę zwrócili uwagę ludzie spoza Irlandii, spotkała się ona z olbrzymim zainteresowaniem i entuzjazmem nowych właścicieli. Chociaż kerry blue szkodzi czasami jego reputacja psa zgryźliwego, sympatycy i większość właścicieli w  Anglii i Stanach Zjednoczonych zgodziliby się z oceną rasy jako: "nieomal idealna".

Relacja z Wystawy - kilka słów o "Kerraczkach"
źródło: Psia.tv

Artykuł  "Elegant z temperamentem" z dnia 2.04.2011, źródło: www.poranny.pl/pupile

Wzorzec: FCI (21.03.1990 r.)
Pochodzenie: Irlandia
Użytkowanie : Używany do polowania na wydry na głębokiej wodzie, niezrównany w tępieniu szczurów,  czarujący towarzysz, dobry pies stróżujący.
Klasyfikacja: Grupa 3 (Terriery)
Sekcja 1 (Terriery duże i średnie)

WYGLĄD OGÓLNY:
Typowy  kerry blue terrier powinien być mocny zwarty, o proporcjonalnej budowie, dobrze rozwiniętym, muskularnym ciele o wyrazistym stylu teriera.

ZACHOWANIE -temperament:
Na wskroś typowy dla teriera charakter. Czynnikiem najważniejszym jest jego żywość i czujność.

GŁOWA:
Mocna i dobrze zrównoważona, z obfitą sierścią. Kufa powinna być średniej długości. Psy powinny mieć głowę silniejszą i bardziej umięśnioną niż suki;
# krawędź czołowa: bardzo lekko zaznaczona;
# nos: czarny, nozdrza duże i szerokie;
# zęby: równe, duże i białe, zgryz nożycowy; dziąsła i podniebienie ciemne;
# szczęki: mocne i muskularne, o mocnym uchwycie;
# oczy: ciemne lub ciemnobrązowe, średnie, o bystrym wyrazie;
# uszy: cienkie, nieduże, noszone z przodu lub przylegające do głowy, zwrócone do przodu, wyrażające   bystry, ostry wyraz teriera;

SZYJA:
O dobrych proporcjach, dobrze osadzona i umiarkowanie długa.

TUŁÓW:
# łopatki: płaskie, ustawione uskośnie, zwarte;
# klatka piersiowa: głęboka, o umiarkowanej szerokości; żebra dobrze wysklepione;
# grzbiet: średniej długości, poziomy, nie uniesiony ponad lędźwiami;
# ogon: cienki, dobrze osadzony, noszony wesoło i prostu do góry.

KOŃCZYNY:
# przednie: z przodu proste, o mocnym kośćcu;
# tylne: dobrze rozwinięte, muskularne uda, mocne stawy skokowe, pewne;
# łapy: zwarte, mocne i okrągłe, pazury czarne

SZATA:
# sierść: miękka, obfita i falista;
# maść: wszelkie odcienie niebieskiego z czarnym nalotem lub bez. Czarne, jak i rude naloty dopuszczalne wyłącznie u szczeniąt do 18 miesiąca życia.

WYMIARY CIAŁA:
# wysokość w kłębie: pies 45,5- 49,5 cm , suka 44,5- 48 cm
# waga: pies 15-18kg, suka proporcjonalnie mniej

CECHY NIEPOŻĄDANE:
# głowa: cieliste dziąsła; tyłozgryz, lecz jeżeli zęby szczęki zachodzą do przodu jedynie troszeczkę, nie są traktowane jako wada.
# oczy: żółte lub wyłupiaste;
# przedpiersie: wąska pierś;
# grzbiet: karpiowaty lub łękowaty;
# kończyny: łokcie odstające; pazury białe lub koloru kości; wilcze pazury lub ślady po ich usunięciu;
# chody: ciasna, krowia lub sztywna akcja tylnych kończyn; karać powinno się psy, którym właściciele podtrzymują głowę lub ogon.
# szata: twarda , szorstka lub szczeciniasta;
# maść jakikolwiek inny kolor niż niebieski, z wyjątkiem wyżej wymienionych odstępstw.

Uwaga:
samce muszą mieć dwa zdrowe z wyglądu jądra w mosznie!